Zdrowie

Otyłość jest nadmiernym nagromadzeniem tkanki tłuszczowej, która znacznie przekracza możliwości przystosowawcze organizmu, oraz która powoduje pewnego rodzaju zaburzenia w funkcjonowaniu organizmu, mające różny przebieg i różną formę. Otyłość jest najczęściej powiązana z nadwagą i praktycznie można stwierdzić, ze nadwaga bardzo często prowadzi do chorobliwej otyłości. O otyłości mówimy wtedy, gdy ilość tkanki tłuszczowej w przypadku kobiet przekracza dwadzieścia piec procent ich masy ciała, a w przypadku mężczyzn, gdy ta wartość przekracza dwadzieścia procent. Istotna jest również forma otyłości, to znaczy to, gdzie tkanka tłuszczowa się gromadzi. W przypadku mężczyzn częściej wystepuej tak zwana otyłość brzuszna, która charakteryzuje się gromadzeniem się tkanki tłuszczowej na brzuchu i jest to zdecydowanie bardzie niebezpieczna forma, niż otyłości, w przypadku której tkanka tłuszczowa gromadzi się równomiernie na całym ciele. Otyłość może być przyczyną wielu chorób takich jak na przykład cukrzyca, astma, choroby układu krążenia o różnym nasileniu i różnym przebiegu, także zapaleń stawów i kości, oraz może wywoływać niektóre typy nowotworów. Otyłości znacznie ogranicza aktywność fizyczna, co upośledza i wpływa bardzo negatywnie na sprawność ogólną oraz sprawność samego układu ruchu.

Diagnostyka w przypadku choroby niedokrwiennej serca ma dwa warianty. Jest to diagnostyka o charakterze bezinwazyjnym oraz diagnostyka inwazyjna. Do metod zaliczanych do pierwszej grupy należą podstawowe badania, takie jak echokardiograf serca, wykonywany zarówno w spoczynku jak i w trakcie wysiłku fizycznego, także badanie echo serca, czyli badanie echokardiograficzne, a także badanie EKG za pomocą aparatu Holtera, które polega na dwudziestoczterogodzinnym zapisie czynności serca poprzez noszenie specjalnego aparatu, który monitoruje i odbiera zapis funkcjonowanie serca za pomocą umieszczonych na klatce piersiowej przyssawek. Do metod inwazyjnych należą koronarografia. Badanie to polega na tym, ze do tętnic podaje się środek kontrastowy, a nastpenie sprawdza się stan tętnic i ich przepływów za pomocą promieniowania rentgenowskiego. Wcześniejsze podanie kontrastu pozwala na uwidocznienie pracy tętnic. Leczenie choroby niedokrwiennej również ma dwa oblicza – leczenie nieinwazyjne, polegające na zażywaniu odpowiednich leków, które dobiera prowadzący lekarz, oraz leczenie inwazyjne, które może być stosowane zarówno w ostrej chorobie niedokrwiennej oraz jej formie przewlekłej. Leczenie inwazyjne może być czynnikiem ryzyko, powstaje bowiem możliwość powstawania zakrzepów tętnicowych, dlatego stosuje się je w uzasadnionych przypadkach.

Objawy choroby niedokrwiennej serca uzależnione sa od stanu rozwinięcia choroby. Przede wszystkim objawem jest ból w klatce piersiowej, który jest bólem bardzo specyficznym. Umiejscowiony on jest za mostkiem, przybiera formę palenia, uczucia ceizkośći na klatce piersiowej, pieczenia lub duszności, która uniemożliwia normalne oddychanie. Ból ten może być miejscowy, lub rozciągać się i promieniować w stronę barków, szyi bądź żuchwy. Może tym objawom bolwym towarzyszyć także uczucie psychicznego dyskomfortu, niepokoju, czy wręcz paniki. Zdarzają się przypadki zasłabnięcia lub omdlenia. Generalnie, charakterystyczne jest to, ze ból zanika po zaprzestaniu jakiejkolwiek aktywności fizycznej lub po zażyciu nitrogliceryny. Ból ten pojwiac się również może w wyniku stresujących wydarzeń, pośpiechu i ogólnego złego samopoczucia, wywołanego przez nieprzyjemne przeżycia emocjonalne. Jeśli ból ten nasila się tylko po długotrwałym wysiłku fizycznym, oznacza to, ze choroba niedokrwienna jest w pozcatkowej fazie, najczęściej bóle znikają po zaprzestaniu czynności fizycznych. Im większy ból po krótkim wysiłku, tym większe ryzyko groźnych dla zycai i zdrowia powikłań. Jeśli ból pojawia się przy każdej próbie podejścia wysiłku, nawet tego najmniejszego, lub nie ustępuje w wyniku spoczynku, choroba jest już w stadium zaawansowanym.

Przyczyny choroby niedokrwiennej w dziewięćdzieiseciu procentach przypadków leża po stronie upośledzonego krążenia, spowodowanego zmianami miażdżycowymi w tętnicach. Jednakże przyczyny tej choroby mogą mieć również zupełnie inne podłoże. Powodować ją mogą na przykład niedokrwistość, nadczynność tarczycy lub niewydolność oddechowa, a także nadciśnienie tętnicze, szczególnie to zaniedbane i nieleczone, rozwiajace się podstępnie, oraz przyczyny anatomiczne, związane z wadami w budowie serca. Ponadto przyczynami tej choroby mogą być pozornie choroby dalekie od powiązań z układem krwionośnym, ale ostatecznie wywołujące stany chorobowe również w sercu. Do takich chorób należą miedzy innymi choroby zapalne, takie jak toczeń układowy lub inne choroby reumatyczne, takie jak reumatoidalne zapalenie stawów lub twardzina, ale także posocznica lub kiła. Do czynników ryzyka choroby niedokrwiennej należą czynniki o podłożu społecznym, behawiroalbnym oraz somatycznym. Ryzyko wystapenie choroby niedokrwiennej serca zdecydowanie zwiększa się wraz z wiekiem i u mężczyzn wzrasta po ukonzceniu czterdziestego piątego roku życia, z kolei u kobiet wzrasta po wejściu w stan menopauzalny. Z pewnością duże obciążenie tą choroba występuje w rodzinach, których członkwoei chorują na różnego rodzaju choroby układu krążenia, bądź mieli stwierdzona miażdżycę.

Choroba niedokrwienna serca jest najczestzsa przyczyna równych powikłań i schorzeń występujących w obrębie układu krążenia. Choroba ta nazywana jest również choroba wieńcową, z uwagi na to, ze dotyczy tętnic wieńcowych. Mnogość powikłań jest szczególnie wysoka i zróżnicowana, a jej najgrożnieszym następstwem jest zawał mięśnia sercowego, który może oprowadzić do zatrzymania akcji serca, ustania krążenia oraz śmierci. Choroba niedokrwienna serca polega najogólniej rzecz ujmując na tym, ze wskutek działania pewnych czynników, serce nie otrzymuje dostatecznej ilości tlenu i substancji odżywczych, czego wyrazem jest jego upośledzone funkcjonowanie, które przekłada się na funkcjonowanie całości układu krążeniowego. Przyczyny choroby niedokrwiennej serca są różne, jednak najczęstsza przyczyna jest miażdżyca naczyń krwonosnych. Miażdżyca, jak sama nazwa wskazuje, obrazowo rzecz ujmując, polega na miażdżeniu, ścian tętnic wieńcowych, czyli zmniejszaniu ich światła, na skutek odkładania się złogów tłuszczu. Przekrój przez takie naczynie krwionośne jest zdecydowanie mniejszy, niż przektórj przez naczynie bez zmian miażdżycowych, w konsekwencji zmniejszenia przekroju, zmniejszeniu ulega również przepływ krwi, wskutek czego serce faktycznie nie jest w stanie otrzymać odppwodeniej dawki tlenu i odżywczych substancji.

Leczenia nadciśnienia tętniczego polega na przyjmowaniu leków obnizajacyh nadciśnienie. Można stosować lek pojedynczy, chcociaz częściej spotykane są przypadki leczenia dwoma lub trzeba różnymi tabletkami. W większości przypadków leczenie jest prowadzone w ramach podstawowej opieki zdrowotnej, czyli nie trzeba chodzić do specjalisty, ale wystarczy kontrola i opieka lekarza rodzinnego. Równie ważne znaczenie dla leczenia nadciśnienia tętniczego ma leczenie niefarmakologiczne. Polega ono na prowadzniue określonego stylu życia, który jeśli nie zostanie skorygowany, może prowadzić do powikłań i niewielkiej skuteczności leczenia farmakologicznego. Przede wszystkim w leczeniu nadcisniena kluczową sprawą jest odpowiednia dieta oraz aktywny tryb życia oraz niedopuszczanie do powstawania nadwagi, lub pozbycie się już istenijacych nadmiernych kilogramów. Bardzo duże znaczenie ma ograniczenie spożycia soli i produktów, które ją zawierają, zwiększenie spożywania potasu, który korzystnie wpływa na serce i ukąłd krwionośny. Istotne jest także znaczne ograniczenie spożycia alkoholu; w niektórych przypadkach alkohol jest nawet zabroniony, trzeba również brać pod uwagę możliwość kolidowania przyjmowanych leków ze spożyciem alkoholu. Niezmiernie ważne jest zaprzestanie palenia, zarówno czynnego jak i biernego. Niemała rolę odgrywa aktywność fizyczna oraz odpowiednia dieta.

Nadciśnienie tętnicze jest o tyle specyficzna choroba, ze może nie dawać żadnych konkretnych objawów przez dość długi czas i przebiegać w sposób utajony. Jelsi już występują jakieś dolegliwości, są one mało specyficzne i mogą być zrzucone na karb na przykład przemieczenia, nieodpowiedniej pogody, czy na przykąłd gorszego samopoczucia: bóle głowy, nadmierna pobudliwość, szybkie meczenie się, wzrost zaczerwienia skóry na twarzy i klatce piersiowej, czasem dochodzi do tego uczucie kołatania serca, które może być objawem już bardziej charakterystycznym. Zagrożenia, jakie niesie ze sobą nadciśnienie tętnicze to przede wszystkim różnego rodzaju powikłania ze trony narządów i układów wewnetzrnych, takie jak uszkodzenia nerek, zmiany patologiczne w układzie krążeniowym oraz nerwowym. Powikłania te mogą być czasem bardzo groźne, gdyż uszkodzenia nerek mogą doprowadzić do całkowitego zaniku ich funkcji, co skutkuje koniecznością dializ lub przeszczepu nerki. Powikłania ze strony układu krążenia związane mogą być na przykład z zawałem serca, czy niewydolnością mięśnia sercowego. Ze strony układu nerwowego może nastąpić na przykład niedokrwienny udar mózgu. Leczenie opiera na podawaniu leków, które obniżają nadmierne wartości ciśnienia, oraz na leczeniu pozafarmakologicznym, równie istotnym.

Nadciśnienie tętnicze jest chorobą dotyczącą układu krążenia i charakterystyczne jest występowanie podwyższonego ciśnienia krwi, które występuje ciągle lub tylko w niektórych okresach czasu. Chociaż wciąż trwaj badania nad ustaleniami przyczyn nadciśnienia tętniczego, nie udało się jednoznacznie określić, co je powoduje. Większość chorych, bo niemal dziewięćdziesiąt procent choruje na tak zwane nadciśnienie pierwotne, to znaczy takie, którego nie da się usunąć poprzez interwencję o charakterze chirurgicznym. Za nadciesnieie uznawane sa takie wartości ciśnienie skurczowego, które przekraczają sto czterdzieści, natomiast ciśnienia rozkurczowego przekraczające wartość dziewięćdziesiąt. Nacisnieniu tętniczemu mogą towarzyszyć różnego rodzaju choroby, które często sa właściwą przyczyną powstania tego schorzenia, a same mają przyczyn idiopatyczną, czyli na przykład sa spowodowane czynnikimami genetycznymi. Jednak w wiekdszości nadciśnienie związane jest z czynnikami genetycznymi, to znaczy niezdolnością lub nieprzystosowaniem tetenic do przepływów krwi, w wyniku czego zachodzą różnego rodzaju anomalie. Przyczynami nadciśnienia wtórnego, które szacuje się, ze dotyczy zaledwie dzieiseciu procent chorych, chociaż możliwie, ze ta liczba jest znacznie wyższa, sa roznego rodzaju choroby, jak na przykład choroby nerek, choroby związane z wydzielaniem hormonów, czy choroby neurologiczne.

Podstawowym objawem cukrzycy jest zwiększony poziom cukru we krwi, który występuje po spożyciu pokarmów węglowodanowych, a w zależności od stanu zaawansowania choroby, podwyższony poziom cukru może występować także niezależnie od spożytego posiłku. Jednakże ten objaw może zostać stwierdzony tylko badaniem klinicznym, ale istnieją również inne, pozakliniczne, charakterystyczne objawy sugerujące obecność cukrzycy. Osoby chore na cukrzycę odczuwają często bardzo duże pragnienie, które jest związane z tym, ze na skutek częstego oddawania moczu, wydalana zostaje z organizmu woda. Kolejny objaw to właśnie częste oddawania moczu, które związane jest z funkcjnowianiem nerek, które nie umieją sobie poradzić z nadmiarem cukru organizmie. Osoba chora na cukrzyce odczuwa też często bardzo duży głód, który musi być zaspokojony natychmiast, a jeśli się tak nie dzieje, mogą wystąpić takie objawy, jak drżenie rak, uczucie osłabienia i inne. Ponadto cukrzyca często może powodować problemy ze wzrokiem, i przyczynić się na przykład do utraty ostrości widzenia. Leczenie polega przede wszystkim na terapii insulinowej, która stsowoana jest przede wszystkim w typie pierwszym, ale także w typie drugim oraz w czasie cukrzycy przebiegającej w czasie ciąży. Bardzo istotne w leczeniu jest rola samego chorego, gdyż prowadzony przez niego tryb życia może znacznie złagodzić skutki choroby.

Cukrzyca jest choroba przewlekłą, niejednolitą, to znaczy, że występuje kilka jej typów, które mają różne pochodzenie. Najbardziej popularna jest cukrzyca typu drugiego i typu pierwszego, rzadsza jest cukrzyca pojawiająca się u kobiet w ciąży, która ma charakter przejściowy. Ze względu na niejednolitość, cukrzyca uznawana jest za zespół chorób, które charakteryzują się tym, że występuje tak zwana hiperglikemia, to znaczy podwyższone stężenie cukru we krwi. Jeśli cukrzyca jest nieloczona, może doprowadzić do wielu bardzo groźnych powikłań dla zdrowia, a nawet życia chorego. Cukrzyca może uszkodzić takie narządy i układy, jak nerki, narząd wzroku, układ sercowo – krążeniowy oraz układ nerwowy. Cukrzyca drugiego typu, czyli ta najbardziej popularna, jest spowodowana tkanki wykazują tak zwana insulinooporność, czyli są niewrażliwe bądź maja zmniejszona wrażliwość na ten hormon. W konsekwencji trzustka musi wydzielać nadmierne ilości insuliny, które i tak nie zaspokajają potrzeb organizmu, ostatecznie dochodzi do uszkodzenia trzustki i całkowitego braku wydzielania hormonu. Cukrzyca typu pierwszego jest wynikiem tego, ze organizm wydziela za mało insuliny, a tkanki wykazują prawidłową wrażliwość na ten hormon. Potrzeby organizmu sa jednak tak samo niezapokajane, jak w przypadku typu drugiego. Cukrzyca u kobiet w ciąży pojawia się przede wszystkim na skutek zmian hormonalnych.